تابستان اوز

حیات دور از اوز دشـوار بـاشـد             گلی که در اوز نیست خار باشد

بهارش را که نیست لازم به گفتن          از آن خهر و حکار و دل  شکفتن

به تابـستـان  کـه گرما رو نـمـایـد           ره ســـــر پــلـه را در پیش بـایــد

بزن جــارو بــپـاش آبی بر آن کم           هــوا را پـر کن از بوی خوش نم

اگر بر خاک لحاف از دستت افتاد            بــدان حتـما گلیمت برده است باد

بـا آن دسـت قـشـنگ و مـهربانـت            بــیـاور کــوزه را با کــوزه دانت

تـو قـبل از که شـوی  آماده خواب            کــمـی از کــوزه بشـنـو قـلقل آب

 هــوای پــشــت بـام شب پر سـتاره          بــه آدم مـیــدهـد عـمـــر دوبــــــار

اوز زیـبـاتـراز هر سرزمـیـن است           بهشـت دنـیـوی گویـنـد هـمین است

                              شعر از : میرزینل امیری نژاد