لالا ليلا ..گل پونه

      چرا   چرا

     ميان اين همه    گريه

                     گم می شوم ليلا

 اين زمستان هم   مثل کوه می ماند

   باور اين قصه سنگين

و   فاصله    که مثل اسمان  تمام نمی شود

قدری از باران بگو ليلا  

وان سالها     که شبنم ذوقم پر از ترانه می شد

برای تو ديدن ليلا 

برای تو بودن .

   نرم وشيفته اوای صدايت       با برق چشمانت

هيچ فراموش نمی شود .

 مدام از کوچه های گذشت می گذشتی

با چارقد  خيس وزمزمه ای در دل

ومن ومن 

هميشه بر گونه هايت

ارميده جاری می شدم

وتو غمگنانه ترين روزگارت

در معبد بزرگ تنهايت

می خواندی ام : لا لا لا لا ی گل پونه        شبم رفته نمی دونه

                        که اين زخمه که می مونه    که اين زخمه که می مونه                                  

                                            دبی ۲۰۰۴ فرهاد محمودا